Κυριακή, 15 Απριλίου 2018


100 livestreams για την Retropolis!!!

Πριν από λίγες ημέρες πραγματοποιήθηκε το 100ο live του καναλιού και συνοδεύτηκε με ένα αφιέρωμα στην μοναδική εταιρία Psygnosis την οποία και γνωρίσαμε κυρίως μέσα από τα παιχνίδια που μας πρόσφερε στην Amiga 500! Τα της psygnosis σας αφήνω να τα δείτε στο live βίντεο που υπάρχει στην αρχή του κειμένου. 

Θέλω πραγματικά και από αυτό το κείμενο να σας ευχαριστήσω όλους και όλες για την στήριξη αυτή που με έφτασε να συμπληρώσω 100 livestreams δεδομένου ότι ήμουν και είμαι θεωρώ εντελώς άσχετος στο τεχνικό κομμάτι και στις ρυθμίσεις που απαιτεί ένα τέτοιο live πρόγραμμα. 

Ξεκίνησα το πρώτο live στις 15/04/2016 παίζοντας colonization και canon fodder στην Amiga 500 όπου βλέποντας το τώρα πραγματικά απορώ πως χωρίς να ξέρω τίποτα απο το obs  το πρόγραμμα απο το οποίο περνάει και επεξεργάζεται το stream αλλά και με το παλιό μου pc 12ετίας και την σάπια σύνδεση (που ακόμα έχω...μαζί με το μετρό Θεσσαλονίκης βλέπω να αναβαθμίζομαι!) κατάφερα να κάνω livestream. 
Προς μεγάλη μου έκπληξη σε εκείνο το live ήρθε κόσμος και μου έκανε παρέα.
Κάποιοι συνεχίζουν μέχρι και σήμερα να έρχονται από τότε. Κάποιοι όχι. Άλλοι κουράστηκαν, άλλοι βαρέθηκαν, άλλοι με σιχάθηκαν :-) και άλλοι με συμπάθησαν. 
Όλα είναι στο πρόγραμμα. 

Επιπλέον στην αρχή δεν υπήρχαν προβλήματα, παρεξηγήσεις κτλ. Μετά μας προέκυψαν και αυτά.

Προέκυψαν όμως και άλλα πολλά μέχρι σήμερα και νομίζω ότι σε αυτά αξίζει να σταθώ.
Η Retropolis είναι το δικό μου ψηφιακό παιδί που ξεκίνησε σιγά σιγά χωρίς πολλές δυνάμεις να κάνει τα πρώτα της βήματα. Σήμερα όμως η παρέα αυτή έχει μεγαλώσει αρκετά για τα δικά μου δεδομένα αν λάβουμε υπ όψιν ότι μιλάμε για ένα κανάλι με αποκλειστικά σχεδόν Ρετρό περιεχόμενο. 
Πραγματικά η Retropolis είναι μία πόλη όπως οποιαδήποτε άλλη αληθινή πόλη. Κόσμος έρχεται και του αρέσει η πόλη μας. Τα στέκια μας και οι συνήθειες μας και κάθεται, αράζει και συχνά αγοράζει ή νοικιάζει σπίτι σε μας. Υπάρχει όμως και ο περαστικός κόσμος που θα μείνει για λίγο και θα φύγει. 

Όλοι χρειάζονται. 
Όπως έχω ξανά πει όσο μεγαλώνουμε οι παρέες μειώνονται. Στην Retropolis αυτό που συμβαίνει είναι ακριβώς το αντίθετο. Βρήκα, όντας σχεδόν 40 ετών κόσμο που αν και δεν ήμαστε όλοι στην ίδια ηλικία θα μπορούσαμε άνετα να κάνουμε όπως και κάνουμε πλέον, πολύ καλή παρέα.
Τον καφέ μας μία φορά την εβδομάδα θα τον πιούμε ο κόσμος να χαλάσει!!!
Και άντε αυτά τα παιδιά είναι συμπολίτες και στην κανονική πόλη που μένουμε , στην Θεσσαλονίκη και είναι εύκολο να κρατήσουμε επαφές και να με γνωρίσουν καλύτερα. 
Έλα όμως που έχω γνωρίσει απίστευτα παιδιά από όλες τις άκρες της Ελλάδας αλλά και του εξωτερικού. Πολλοί προσφέρθηκαν να με κυκλοφορήσουν και να με ξεναγήσουν στην περιοχή τους. Κάποιοι ακόμα και να με φιλοξενήσουν στο σπίτι τους. Αυτό είναι σίγουρα κάτι που δεν το περίμενα όταν δημιούργησα τα πρώτα βίντεο της Retropolis με το πως παίζονται κάποια παλιά επιτραπέζια.
Αυτό που λαμβάνω από τους συμπολίτες μου είναι ότι για κάποιο περίεργο λόγο με θεωρούν φίλο τους και ότι γνωριζόμαστε χρόνια. Είχα πει σε παλιότερο live (συνηθίζεται να με πιάνει μια κρίση ειλικρίνειας) ότι δεν ήμαστε φίλοι αλλά είμαι ένας απλός γνωστός από μία οθόνη. Θέλω να πιστεύω ότι δεν σας χαλάω την εικόνα που έχετε για μένα ακόμα και τώρα. 
Σίγουρα και εγώ πλέον καταλαβαίνω πως το λέτε και εσείς από τη μεριά σας και δεν νιώθω άβολα με αυτό.

Κλείνοντας αυτό που πραγματικά γουστάρω σε αυτό που γίνεται στο κανάλι, στο facebook κτλ είναι ότι με έχετε ψυχολογήσει σωστά οι περισσότεροι και ακόμα και όταν γράψω κάτι "περίεργο" αμέσως καταλαβαίνετε το ύφος με το οποίο το έγραψα και δεν μασάτε!

Το μόνο που θέλω να έχετε κατά νου είναι ότι πλέον εδώ και πολύ καιρό η Retropolis δεν είναι ο Πάνος αλλά είναι ο Πάνος , ο Ανδρέας, ο Μάριος, η Μαρία, ο Κώστας, ο Κυριάκος, ο Σωτήρης, ο Χρήστος, ο Γιάννης, ο Γιώργος, o Δημήτρης, ο Μπάμπης, ο Θανάσης, ο Στέλιος, ο Χαράλαμπος, ο Ηλίας και όλοι εσείς που στηρίζετε την προσπάθεια μου. 

Η Retropolis είστε ΕΣΕΙΣ!!!
Σας ευχαριστώ ΟΛΟΥΣ/ΕΣ για την παρέα!









Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2018

Θεσσαλονίκη 30 χρόνια μετά

Ήταν Αύγουστος του 2017.
Μεσημέρι γύρω στις 4 με τον ήλιο να βρίσκεται ακριβώς πάνω από τα κεφάλια μας και να χτυπάει θερμοκρασίες που μόνο για να κόβεις βόλτες δεν ήταν. 
Το είχαμε πάρει απόφαση όμως πως αυτή η βόλτα θα πραγματοποιηθεί γιατί πέρα από εμάς τους δύο (Πάνος & Ανδρέας) θα την κάνουν πολλά άτομα μαζί μας έστω και από την οθόνη του υπολογιστή τους η την Smart τηλεόραση τους. 
Αφορμή στάθηκε ένα βίντεο στο YouTube που έδειχνε μια βόλτα από το εσωτερικό ενός αυτοκινήτου στην Θεσσαλονίκη του 1987.
Στα σχόλια πολλοί έλεγαν ότι θα ήταν ωραία ιδέα να την ξανακάνουν σήμερα για να δουν τις διαφορές. Κάνεις δεν το έκανε όμως μέχρι τότε. 
Έτσι πήραμε σε μια στιγμή την απόφαση να γυρίσουμε το νέο βίντεο και μάλιστα στο μοντάζ να βάλουμε δίπλα δίπλα τις εικόνες για να είναι άμεση η σύγκριση. 
Το πιο δύσκολο κομμάτι σε όλο αυτό το εγχείρημα ήταν ότι στο αρχικό βίντεο ή κάμερα δεν έπαιρνε πλάνα απλά από τον δρόμο μπροστά αλλά γυρνούσε πότε αριστερά, πότε δεξιά ενώ συχνά έκανε και ζουμ. Έτσι έπρεπε να κρατάω δύο συσκευές στα χέρια μου. Στην μια θα έβλεπα σε πραγματικό χρόνο τα παλιά πλάνα και συγχρόνως στην άλλη συσκευή θα έγραφα τα νέα προσπαθώντας να τραβάω τα καινούρια πλάνα με τις ίδιες ακριβώς κινήσεις.
Θέλω να πιστεύω ότι κατι κατάφερα!

Τα συναισθήματα την ώρα της βόλτας ήταν μοναδικά καθώς βλέποντας το παρελθόν και ταυτόχρονα το παρόν μπροστά μου ήταν σαν να είχα μπει σε χρονομηχανή. Σε κάποιο σημείο ένα μεγάλο πράσινο λεωφορείο φάνηκε στο παλιό πλάνο και τότε κοίταξα αμέσως μπροστά τον δρόμο μήπως το δω και εγώ. 
Άλλη μια στιγμή που μας ξάφνιασε ήταν όταν κινούμασταν στην παραλία της Κρήνης και ταυτόχρονα και στα 2 πλάνα φαίνεται η προσγείωση ενός αεροπλάνου! 



Ήταν η πιο"γεμάτη συναισθηματικά" εμπειρία μου μέχρι τώρα στην Retropolis.

Συνολικά μπορώ να πω ότι στα 30 χρόνια η πόλη ναι μεν άλλαξε σε πολλά σημεία όπως πχ έχουμε πεζοδρομήσει την Αριστοτέλους και ένα τμήμα της Αγίας Σοφίας, πρόσεξα περισσότερους κορμούς δέντρων αλλά και περισσότερα αυτοκίνητα, περισσότερα μπαλώματα στους δρόμους, και περισσότερα καταστήματα κλειστά. 
Αυτό που μένει ίδιο είναι οι άνθρωποι της πόλης που περιμένουν τον ήλιο για να βγουν μια βόλτα στην παραλία ή να μαζευτούν παρεούλα οι φίλες για να πιουν έναν καφέ στο κέντρο της πόλης ντυμένες με την εκάστοτε μόδα της εποχής. 
Η πόλη στην ουσία της δεν έχει αλλάξει. Οι μεταφορές δεν έχουν γίνει πιο εύκολες. Το δύσκολο παρκιγκ παραμένει. Τα πάρκα δεν αυξήθηκαν. Και πέρασαν 30 ολόκληρα χρόνια! 
Ας ελπίσουμε όποιος γυρίσει το ίδιο βίντεο 30 χρόνια μετά από το δικό μας επιτέλους να έχει να δείξει μεγάλες αλλαγές σε μια πιο φιλική πόλη. 
Την πόλη μας την αγαπάμε με τα καλά και με τα κακά της και θα την αγαπάμε για πάντα.

Πάνος

Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018

Retro Καφέδες και Συζητήσεις



Πολλές φορές θέλεις να ξεφύγεις από την καθημερινότητα και ψάχνεις τρόπους για να το κάνεις είτε μόνος σου είτε με παρέα. Πολλές φορές το καταφέρνεις, πολλές φορές τρώγεσαι με τα ρούχα σου και μπλέκεσαι περισσότερο με το εγώ σου χωρίς αποτέλεσμα.

Από τότε που η Retropolis χτίστηκε και απέκτησε τους πρώτους της κατοίκους μέχρι σήμερα που απαριθμεί κάτι παραπάνω από 1400 κατοίκους πολλά πράγματα άλλαξαν στην καθημερινότητα μου. 
Από τον πρώτο καφέ που ήπιαμε Σεπτέμβριο του 2016 μέχρι τον Φεβρουάριο του 2018 που διανύουμε οι καφέδες έχουν γίνει τμήμα της ζωής μας. Και της δικής μου και των φίλων της Retropolis που έρχονται στις συναντήσεις μας. 
Είναι σαν να έχουμε όλοι στο πρόγραμμα μας ότι έναν καφέ θα τον πιούμε βρε αδερφέ. 

Θα συζητήσουμε θέματα που για άλλους ακούγονται "περίεργα" και ίσως παιδικά. Θα φέρουμε μαζί μας το gameboy και το gamegear και ένα χαμόγελο θα σκάσει στα πρόσωπα όλων όταν ανοίξουμε την κονσόλα και ακούσουμε το SEGA από το μονοφωνικό ηχείο του gamegear. 
Θα συζητήσουμε για ώρες με θεματολογία που αν γυρίσετε αρκετά χρόνια πίσω ίσως τις ίδιες ακριβώς συζητήσεις να κάνατε και όταν ήσασταν παιδιά και βγαίνατε από το ουφάδικο της γειτονιάς σας. 
Πώς βγαίνει το τελευταίο boss του shinobi ρε συ?
Ποιος είναι ο αγαπημένος σου χαρακτήρας στο street fighter 2 και γιατί; 
Αν μπορούσες να έχεις μία καμπίνα στο σπίτι σου θα την αγόραζες ή όχι ;

Το πιο σημαντικό όλων είναι η παρέα. Όχι η φιλία. Είναι δύσκολη και έρχεται με το πέρασμα των ετών. Ξέρω όμως πως αν είμαι στα κάτω μου, αν βαριέμαι και αν απλά θέλω παρέα για καφέ αρκεί να το προτείνω. 
Η ανταπόκριση είναι άμεση και σίγουρη. Όλο και κάποιος θα μπορεί να βρεθούμε χωρίς να το σκεφτεί δύο φορές, χωρίς να τον ενδιαφέρει το που.

Όσο μεγαλώνουμε λένε πως οι παρέες μας μειώνονται. Η Retropolis μου απέδειξε το αντίθετο όμως. 

Αν θέλετε να πιούμε μαζί έναν από τους επόμενους καφέδες ξέρετε που θα με βρείτε για να γίνετε μέλος και στην παρέα των retrocoffees. 

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους φίλους που συμμετέχουν (ξέρουν οι ίδιοι) και έστω μία φορά την εβδομάδα γινόμαστε και πάλι εκείνα τα παιδιά που καθόμασταν στην είσοδο μιας οικοδομής και συζητούσαμε για τα νέα παιχνίδια στο gameboy.

Τρίτη, 30 Ιανουαρίου 2018

Το παλιό ραδιόφωνο της πιτσιρικαρίας!


Δεκαετία 80, μεγάλες και πολλές καινοτομίες, τάσεις και εντάσεις γύρω από την τεχνολογία και όχι μόνο. Ένας τομέας από αυτούς που έχουν χαρακτηρίσει την δεκαετία του 80 είναι αναμφισβήτητα και η μουσική.

Michael Jackson, Madonna, Bowie, U2, Phil Collins, Chris De Burg και άλλοι τόσοι που θα μπορούσα να γράψω δεκάδες σελίδες ήρθαν για να στιγματίσουν συναισθήματα, αναμνήσεις και εικόνες που θα τις θυμόμασταν μέχρι τα βαθιά γεράματα αρκεί να ακούσουμε έστω τα πρώτα δευτερόλεπτα μιας μελωδίας.

Το μέσο από το οποίο κυρίως ακούγαμε τους αγαπημένους καλλιτέχνες μας ήταν το ραδιόφωνο. Ναι υπήρχαν χρόνια που όλοι οι συμμαθητές συντονιζόμασταν σε μία συχνότητα για να ακούσουμε τον αγαπημένο μας μουσικό παραγωγό και να συμμετέχουμε μέσω του τηλεφώνου αν αυτό βρισκόταν κοντά μας ή αν είχαμε κανένα καλώδιο τριών μέτρων για να το πάρουμε στο δίπλα δωμάτιο και να μην μας ακούν οι γονείς μας, κάνοντας αφιερώσεις και ζητώντας να ακούσουμε τα αγαπημένα μας τραγούδια. Πολλές φορές μάλιστα ζητούσαμε από τον παραγωγό να μην μιλήσει ενδιάμεσα στο τραγούδι για να το γράψουμε στην κασέτα που ήταν σε θέση ετοιμότητας για εγγραφή.

Στην Θεσσαλονίκη μάλιστα υπήρχαν και εκπομπές γνωριμιών, μία πρώιμη μορφή του σημερινού chat, στο οποίο ο παραγωγός είχε δύο τηλεφωνικές γραμμές. Στην μία έβγαζε στον αέρα ένα αγόρι και στην άλλη πάντα ένα κορίτσι. Στην συνέχεια τον λόγο έπαιρναν οι δύο συμμετέχοντες και έπρεπε να συνομιλήσουν και να γνωριστούν! Και αυτό γινόταν με διαφορετικά ζευγάρια συνομιλητών κάθε βράδι και για πολλές ώρες! Και μαζί με αυτούς ξεχνιόμασταν και εμείς μέχρι αργά ενώ την επομένη το πρωί έπρεπε να ξυπνήσουμε νωρίς για να πάμε στο σχολείο. 
Τα ραδιόφωνα που είχαν αυτό το στυλ εκπομπών ήταν ο Splash FM και ο Μουσικός Γαλαξίας. 
Στα διαλείμματα ακούγαμε συνήθως ξύλινα σπαθιά μαθαίνοντας για το τρένο φάντασμα και τις τρύπες να μιλούν για μια παράξενη πόλη και ένα άσχημο όνειρο.  

Πολλές όμως από τις μουσικές που θυμόμαστε μέχρι και σήμερα δεν ήταν από το ραδιόφωνο και τους καλλιτέχνες αλλά ήταν από τα video games σε κονσόλες και υπολογιστές.
Αυτές τις μουσικές τις ακούω ακόμα καθημερινά κυρίως γιατί η έλλειψη στίχων τις κάνουν την κατάλληλη συντροφιά για την δουλειά στο γραφείο ή στον δρόμο από το κινητό ή το mp3 player μας.

Κάπως έτσι γεννήθηκε και το Retropolis Radio Station στο οποίο θα μπορούμε να ακούμε και να ταξιδεύουμε σε εποχές που το ραδιόφωνο ήταν μέρος της καθημερινότητας μας!

Συντονιστείτε και καλή σας ακρόαση!

Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

Οι φωνές των αγαπημένων μας ηρώων !!!

-καλημέρα αγόρι μου.Ώρα να σηκωθείς 
-ασε με λίγο ακόμη 
-μεσημέρι πήγε. Άντε σήκω σιγά σιγά 
-τι μέρα είναι? 
-Σάββατο και είναι 9 το πρωί 
-ρε μαμά τι περιμένεις για να με ξυπνήσεις? Θα χάσω τα στρουμφάκια! 

Κάπως έτσι ξεκινούσαν κάποτε τα πρωινά μου. Και έτρεχα να ανοίξω την μεγάλη ασπρόμαυρη τηλεόραση που είχαμε για να ακούσω την εισαγωγή των στρουμφ. Και προσπαθούσα πολύ να είμαι καλό παιδί μήπως και δω επιτέλους τα στρουμφάκια από κοντά. Ότι μανιτάρι τύχαινε να φυτρώσει στην αυλή εγώ έψαχνα για στρουμφάκια! 

Το πρόγραμμα ξεκινούσε και γνώριμες φωνές γέμιζαν το σαλόνι. Ο Σπιρτούλης, ο Μπαρμπαστρούμφ και λίγο πιο μετά ο Liono και ο he-man. Ο Φιλέας Φογκ και ο Bravestar! Φωνές που για μένα τότε ήταν οικείες και τις αναγνώριζα κατευθείαν. Ποιοι ήταν όμως οι ηθοποιοί που χάρισαν την φωνή τους και έδωσαν ζωή στα κινούμενα σχέδια? 

Ας θυμηθούμε μερικούς: 

Ακίνδυνος Γκίκας : Τον είδαμε στο Disney Club. Τον ακούσαμε όμως ως Sam στα Looney Tunes, ως Γουίνι το αρκουδάκι αλλά μέσα μας θα είναι πάντα η φωνή του Liono. Thundercats hoooooooooooo! 






Σοφοκλής Πέππας : Πιο ζεστή φωνή από αυτή του μπάρμπα Στρουμφ δεν υπήρχε. Και αυτή η φωνή ανήκε στον κύριο Σοφοκλή Πέππα. Επίσης ήταν ο Άμποτ στο Άμποτ και Κωστέλο και ο Φιλέας Φογκ στον Γύρο του κόσμου σε 80 ημέρες. 




Αργύρης Παυλίδης : Ήταν η φωνή του Τέρι στην Κάντι Κάντι. Για τους περισσότερους όμως είναι η φωνή του Ash από τα Pokemon και του Γιούγκι Μότο από το Yu-Gi Oh! Μάνος 





Βενιέρης : Η αγαπημένη μου φωνή. Αυτή του He-man στο masters of the universe και αργότερα του Bravestar. Ήταν επίσης ο αφηγητής στο Dragonball, o Οδυσσέας στην οδύσσεια του διαστήματος, ο Τέρι για 9 επεισόδια στην Κάντι Κάντι και ο Λούκυ Λουκ. 





Σπύρος Μπιμπίλας : Για 29 χρόνια είναι η φωνή του Bugs Bunny!!! Ήταν επίσης τα μοναδικά στρουμφάκια που δεν άλλαξε ποτέ η φωνή τους, ο Γκρινιάρης και ο Σκουντούφλης. Ήταν ο Νιλς Χόλγκερσον και ο Κέρμιτ ο βάτραχος για 12 χρόνια. 



Βασίλης Καϊλας : Ηταν ο He-man αλλά και ο Σκέλετορ!!! Ο Μικελάντζελο απο τα χελωνονιντζάκια, ο Μελένιος απο τα στρουμφάκια και ο Μπίλυ ο Γάτος!









Αννέτα Παπαθανασίου : Ήταν η φωνή του αγαπημένου Σπιρτούλη από τα Στρουμφ και του Τίκο από τον Γύρο του κόσμου σε 80 μέρες! Η Αννέτα έκανε πολλές φορές φωνές μικρών αγοριών καθώς η φωνή της εξυπηρετούσε τον σκοπό αυτό. 




Ματίνα Καρρά : Η φωνή της Κάντυ η πιο γνωστή της συμμετοχή ενώ την ακούμε στο κινούμενο σχέδιο Σούπερ Μάριο, στην Barbie, στον Αστυνόμο Σαίνη, στις Sailor Moo, στην Λάσσυ, στον Robocop και σε πολλά ακόμη αγαπημένα κινούμενα σχέδια!






Τους ευχαριστούμε όλους από καρδιάς που έδωσαν την φωνή τους σε αγαπημένους μας χαρακτήρες !!!
 

Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Video Games Αναδρομή Γεμάτη Νοσταλγία (μέρος 2ο)

Ήρθε η ώρα για το δεύτερο μέρος του θέματος. Είχαμε μείνει στο gameboy οπότε η επόμενη παιχνιδομηχανή που θα ασχοληθούμε θα είναι ο μεγάλος αντίπαλος του δηλαδή το Sega Game Gear. Όσοι είχαμε την τύχη να το αποκτήσουμε ξέραμε ότι ήταν μακράν καλύτερο από το Game Boy. Κυρίως γιατί ήταν έγχρωμο! Αγαπημένο παιχνίδι το Μortal Kombat και το Asterix. 
Θυμάμαι ότι το έδινα και σε φίλους για να παίξουν κάποιες μέρες και να ζήσουν την εμπειρία. Κυρίως ο Χρήστος και ο αδερφός του το δανείζονταν. Η κόντρα τότε με αυτές τις δύο φορητές παιχνιδομήχανες ήταν τεράστια. Η μία είχε ήρωα τον super Mario. Η άλλη τον Sonic τον σκαντζόχοιρο. Ο ένας άνθρωπος ο άλλος ζωάκι. Το Super Mario Land το έπαιξα αμέτρητες ώρες στο GB. Το μέγεθος του Μάριο ήταν μικροσκοπικό με αποτέλεσμα να βγάζουμε τα μάτια μας κάθε φορά και μετά από αρκετές ώρες ενασχόλησης τον βλέπαμε σαν μία μαύρη κουκκίδα που έτρεχε. Τώρα σε ότι αφορά τον Sonic ήταν υπέροχος στην έγχρωμη παιχνιδομηχανή. Ήταν τόσο γρήγορος που έχανες τη μπάλα. Μάλιστα ήταν τέτοια η πόρωση που θυμάμαι τον φίλο μου τον Θανάση που τότε ήμασταν και διπλανοί στο σχολείο να ζωγραφίζει τον σκαντζόχοιρο απευθείας από το μυαλό του...το είχε μάθει απ έξω!!!
Οι πιο μεγάλες κονσόλες των δύο εταιριών, Nintendo - Sega, ήταν στην αρχή το nes και το sega master system. Από τις δύο αυτές κονσόλες θυμάμαι το Alex Kid και το Zelda που ήταν και τα δύο αποκλειστικότητες.
Επίσης δεν μπορώ να μην αναφέρω ένα μαγαζάκι (home game land) το οποίο είχε ανοίξει κοντά στα σχολεία της οδού Παπάφη στην Θεσσαλονίκη το οποίο νοίκιαζε τότε παιχνίδια για τις παιχνιδομηχανές τα οποία είχαν όπως και σήμερα υπερβολικές τιμές πώλησης. Έτσι με 150δρχ νοίκιαζες το παιχνιδάκι και ήσουν οκ.  
Ώσπου έφτασε η στιγμή η τεχνολογία να πάει ένα βήμα πιο πέρα και προέκυψαν τα Super Nintendo και  Sega  mega drive. Επίσης δεν είχα καμία από αυτές λόγω της τιμής τους. Δεν μπορώ όμως να ξεχάσω κάποια στιγμή που ο φίλος μου ο Σπύρος μου δάνεισε το snes για να παίξω το τρισδιάστατο Donkey Kong το οποίο κατάφερε να με αφήσει άφωνο. Όχι μόνο για τα γραφικά του άλλα και τον ρεαλιστικότατο ήχο του.
Επόμενη παιχνιδομηχανή που έκανε την μεγάλη ανατροπή και έφερε τα πάνω κάτω στις εταιρίες που είχαν καθήσει στις δάφνες τους ήταν το Playstation από την ανύπαρκτη για τους υπόλοιπους Sony. Τα παιχνίδια ήταν μόνο τρισδιάστατα και απερίγραπτα. Θυμάμαι να παίζω άπειρες ώρες το πρώτο silent hill και μάλιστα να τρομάζω τόσο ώστε κάποια στιγμή αργά το βράδι με ανεβασμένη την ένταση της τηλεόρασης σε μία σκηνή του παιχνιδιού να μου φεύγει το χειριστήριο από τα χέρια από την τρομάρα!
 Ότι και να πω θα είναι λίγο για αυτή την παιχνιδομηχανή. Το μόνο που θα πω είναι πως την απέκτησα γιατί έχει πλάκα. Στέλνω τη μάνα μου στον Γερμανό να κάνει νέα σύνδεση κινητού τηλεφώνου πείθοντας την πρώτα ότι το χρειάζεται, γιατί τότε με νέα σύνδεση σου έδιναν εντελώς δωρεάν ένα playstation. Πηγαίνει και σε μισή ώρα είναι στο σπίτι. Μου δίνει τη σακούλα και γεμάτος ευτυχία την ανοίγω. Προς μεγάλη μου απογοήτευση όμως η σακούλα περιείχε το Nintendo 64 την ανταγωνιστική κονσόλα, γιατί τα playstations είχαν εξαντληθεί. Πήγα να τρελλαθώ. Όμως η δαιμόνια μητέρα μου παίρνει την επόμενη μέρα το παιχνίδι το τοποθετεί στο κουτί του και κατεβαίνει στα ΚΟΥΚΟΥ στο κέντρο όπου γινόταν χαμός λόγω του ότι ήταν περίοδος Χριστουγέννων. Τους ρώτησε αν μπορεί να αλλάξει την κονσόλα με το playstation γιατί μας την έφεραν δώρο και την είχαμε διπλή. Και κατάφερε και έκανε την αλλαγή. Έτσι την απέκτησα τελικά. Τέλεια; 
Εδώ λέω να κλείσω το θέμα και να αφήσω έξω το playstation II διότι ακόμα βρίσκεται σε σπίτια φίλων αλλά και στο δικό μου και χρησιμοποιείται κανονικά. Οπότε πόσο ρετρό ανάμνηση μπορεί να θεωρηθεί; 
Πάντως κυκλοφορούν emulators για όλες αυτές τις παιχνιδομηχανές και είναι ικανοί να σας κάνουν να μη θέλετε να βγείτε από το σπίτι διότι τα παιχνίδια μπορεί να ήταν με απλά γραφικά τότε αλλά η διασκέδαση που πρόσφεραν και τότε και τώρα είναι καταπληκτική...

Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

Video Games Αναδρομή Γεμάτη Νοσταλγία (μέρος 1ο)



Amiga, Atari, Game Boy, GameGear και άλλες κονσόλες που κάποτε πέρασαν από τα χέρια μου και σίγουρα και από τα δικά σας. Aναδρομή γεμάτη νοσταλγία.(μέρος 1ο)
Έφτασε ο καιρός που και πάλι ασχολούμαι έντονα με κάτι που με οδήγησε σαν υπνωτισμένο να γράψω το παρακάτω θέμα.
 
Αποφάσισα να γράψω ένα άρθρο για τις παιχνιδομηχανές που κατά καιρούς είχα. Μέσα από τις διάφορες ιστορίες που θα αναπτύξω θα αναφερθώ και σε άλλες που δεν είχα αλλά ευτυχώς τις είχαν διάφοροι φίλοι μου. 
Πάμε λοιπόν.
Πρώτη παιχνιδομηχανή που θυμάμαι να κρατάω στα χέρια μου ήταν τα γνωστά ηλεκτρονικά χειρός με τις μπαταρίες ρολογιού και τις μονότονες και επαναλαμβανόμενες κινήσεις που ο μόνος σου σκοπός ήταν να δεις μέχρι σε πόσο μεγάλη ταχύτητα καταφέρνεις να ανταπεξέλθεις. Θέματα υπήρχαν πολλά. Ποδόσφαιρο, τέννις, διαστημόπλοιο, κόναν που ήταν αγαπημένο κτλ. Ο ξάδερφος μου ο Γιάννης όμως είχε ένα με δύο οθόνες, το Donkey Kong. Κορυφαίο για την εποχή του. 
Πολλά από αυτά μπορείς να τα παίξεις από εδώ 


Δεύτερη παιχνιδομηχανή το αγαπημένο Atari 2600. Εγώ είχα αυτό με τα 260 παιχνίδια ενσωματωμένα στην μνήμη (κλώνος), όπως λέγαμε τότε. Μάλιστα το είχα δει σε μαγαζί με μουσικά όργανα κάπου στην Μπότσαρη στην Θεσσαλονίκη και προφανώς το είχε ο ιδιοκτήτης για να περνά την ώρα του. Με όλη την αφέλεια τον ρώτησα: κύριε το πουλάτε αυτό το παιχνίδι; Και τελικά το αγόρασα 25.000δρχ. Λιώσαμε με τον αδερφό μου κυρίως παίζοντας μποξ! Καταπληκτικά γραφικά και κυρίως οι μοχλοί οι οποίοι ουδεμία σχέση είχαν με τα σημερινά gamepads.
Τρίτη παιχνιδομηχανή-υπολογιστής ο Atari ST. Τον είδα για μία φορά στην ζωή μου σε πάρτι του φίλου μου του Σάκη ο οποίος έπαιζε μανιωδώς το elevator. 
Τέταρτη παιχνιδομηχανή-υπολογιστής η  λατρεμένη Amiga 500. Την οποία δεν την είχα αλλά και την είχα. Πώς γίνεται αυτό; Μία μέρα με φωνάζει ο θείος μου ο Κώστας να πάω στο σπίτι του για να μας δείξει κάτι μαζί με τον ξάδερφό μου τον Μάριο. Ο Μάριος περίπου 5 ετών, εγώ 9. Μπαίνω στο σαλόνι και βλέπω σε μία τεράστια σε σχέση με τα monitors, οθόνη τηλεόρασης να έχει συνδεθεί ένα πληκτρολόγιο με ένα ποντίκι και έναν μοχλό. H οθόνη έδειχνε ένα χεράκι που κρατούσε μία μπλε δισκέτα και το παιχνίδι στην οθόνη έγραφε Rainbow Islands. 
Δείτε εδώ το βίντεο γνωριμίας μου με την Amiga


Και τότε ξεκίνησε ουσιαστικά η είσοδος στον πιο μαγικό κόσμο που βρέθηκα ποτέ. 
Θυμάμαι ακόμα τον θείο σαν χθες να λέει σε μένα και τον ξάδερφο μου. Από εδώ βάζουμε τη δισκέτα. Μόλις ανάψει το κίτρινο λαμπάκι η amiga σκέφτεται...οπότε δεν βγάζουμε σε καμία περίπτωση τη δισκέτα γιατί θα χαλάσει. Μεγάλη κίνηση τότε από τον θείο. Η φίλη μας στοίχιζε περί τις 150.000δρχ. Τεράστιο δώρο στον μικρό του μπόμπιρα. Θυμάμαι ότι είχα ζηλέψει που ο δικός μου μπαμπάς δεν μου είχε κάνει ποτέ τέτοιο δώρο και ασχολούνταν μόνο με τη πολιτική και τις ειδήσεις. Αλλά επειδή ο Μάριος είναι ο δεύτερος αδερφός μου, την χόρτασα και εγώ τόσο πολύ που έσκασα! Θυμάμαι ατέλειωτες ώρες στο χωριό να παίζουμε lemmings προσπαθώντας να οδηγήσουμε τα μπλε ανθρωπάκια στην έξοδο, να οδηγούμε τις lotus μας και να παίζουμε για περίπου 16ώρες το captain planet γιατί πολύ απλά το παιχνίδι ΔΕΝ ΕΙΧΕ SAVE!!!!!!!!! Τετράγωνα τα μάτια μας! 
Τότε το να έχεις amiga ήταν πολύ πιο μεγάλο από το να έχεις σήμερα το playstation 6. Ούτε και το 7 μη σου πω! Επίσης δεν ξεχνώ ένα καλοκαίρι που ήρθε ο θείος και μας είπε. Σας έφερα δώρο μισό mb μνήμης, ναι καλά διαβάζετε, γιατί είχαμε μισό και τώρα θα γινόταν ένα και θα παίζαμε το street fighter 2 που μόλις μας το είχε φέρει και ήταν μόνο 6 δισκέτες!
θυμίζω επίσης το επικό cannon fodder και το north and south.

Τα παιχνίδια τα αγόραζα από τον Μπάμπη σε ένα υπόγειο μαγαζάκι κοντά στην στάση Κληματαριά στην Κάτω Τούμπα και από ένα ακόμη μαγαζάκι κοντά στα ΜΑΤ στον Ευκλέιδη.
Σιγά σιγά όμως πέρασε η μπογιά της και έκανε την εμφάνιση του το απίστευτο και ανεπανάληπτο ως τότε gameboy. Δεν χρειάζεται συστάσεις νομίζω αλλά οι νεότεροι σε ηλικία αναγνώστες θα πρέπει να μάθουν ότι το πρώτο  gameboy είχε μία πράσινη οθόνη με 4 αποχρώσεις .................του πράσινου !
Και όμως το να έχεις φορητό ηλεκτρονικό και η δυνατότητα να αλλάζεις παιχνίδια με κασέτες τα cartridges όπως λέγονται κανονικά ήταν η πρωτοτυπία του. Δεν θυμάμαι φίλο που να μην το είχε. Εγώ το αγόρασα τότε μόνο 4.000δρχ από ένα συμμαθητή. Μάλιστα μου είχε δώσει και 4 παιχνίδια δώρο. 
Δείτε εδώ το βίντεο γνωριμίας μου με το GameBoy

Η συνέχεια σύντομα στο δεύτερο μέρος της αναδρομής...